Het is midden december, het einde van het jaar is in zicht. Helaas moet ik jullie vertellen dat er niet alleen een einde komt aan dit jaar op de knuffelweide, maar ook een eind aan onze avonturen op de knuffelweide zelf. De knuffelweide is een knuffelpoel geworden.
De schaapjes staan niet meer op het droge…

De knuffelweide is altijd een weiland geweest wat vrij nat is, maar vooral dit jaar zien we dat het veel erger aan het worden is. Een nat land heeft zijn voordelen. Tijdens de enorme droge zomers bijvoorbeeld, hadden onze schaapjes altijd voldoende te eten. In tegenstelling tot vele andere plekken, hadden wij een weiland met volop groen en sappig gras.

Het nadeel van een nat land is dat het gras maar blijft groeien en groeien en groeien. De schaapjes krijgen het daardoor niet eens kort gegeten, waardoor er veel extra gemaaid moet worden door ons om ze een handje te helpen. Dat is iedere twee weken vanaf het voorjaar tot eind zomer of soms begin najaar een hele zware klus. Het land is door de vochtigheid namelijk enorm zacht, dus de maaier blijft de hele tijd in de grond steken. Het is daardoor een behoorlijke lichamelijk opgave. Je bent continu aan het trekken en duwen terwijl het eigenlijk een maaier is die zelf het werk doet en waar je alleen maar achteraan hoeft te lopen. Dit jaar kreeg ik veel last van mijn lichaam, met name mijn rug en armen waardoor het maaien teveel werd. En ook de zitmaaier die schapenvrouwtje Petra en haar man aangeschaft hadden, trok het niet.

Dit jaar hebben we ook meer klauwproblemen gehad dan voorgaande jaren. Nog niets ernstigs gelukkig, maar de schaapjes lopen nu zowat altijd met zachte klauwen rond omdat het nergens meer droog is, behalve in en rond de stal. Zachte klauwen betekent ook sneller kans op kreupel lopen, en dat gebeurde dus ook. Zowel Floris, Donna, Mia als Saartje hebben allemaal één of meerdere keren kreupel gelopen dit jaar. Vooral Saartje heeft veel last gehad van haar klauwen.

De laatste tijd heeft het ook enorm veel geregend. Soms lijkt het wel of er geen einde meer aankomt. Sommige mensen hebben het gevoel dat het wel meevalt, maar geloof me, als je schapen hebt staan op een land wat al erg nat is, dan ben je je bewust van iedere regenbui. Het najaar was dan ook een complete ramp voor ons. We konden al heel snel niet meer naar achteren komen met een auto en aanhanger, waardoor we al sinds vroeg in het najaar met tassen hooi en stro sjouwen, die we dan vanuit huis meenemen, waar we plaats hebben gemaakt om het op te slaan. Om te voet bij het land te komen, moeten we door diepe plassen en blubber waar je, als je niet uitkijkt je laarzen verliest die in die blubber worden vastgezogen.

Aan het eind van de zomer hebben we rijplaten rond de stal gelegd zodat de schaapjes daar in ieder geval droog kunnen staan. Als deze er niet hadden gelegen hadden ze nu tot hun buik in de blubber gestaan, zo hoog staat het water inmiddels op sommige plekken op het weiland. Door de handvaten (gaten in de zijkant van de platen) gutst het water omhoog als wij of de schapen over de platen lopen. Dit water vermengt zich met het hooi en stro wat de schapen meenemen met hun poten, en met de ontlasting die ze de hele dag door laten vallen. Het schoonmaken van de platen is daardoor iedere dag (vooral bij natte dagen) ontzettend zwaar. Als alles bij elkaar geharkt is, heb je gewoon grote hopen zware stinkende blubber liggen wat je moet opruimen. Daarnaast staan de schapen veel meer in de stal wat ook nog extra werk oplevert, meer stalverschoningen, maar geef ze eens ongelijk. Ik zou ook niet de hele dag in het water willen staan.

Al met al heeft dit naast lichamelijke klachten (bij zowel schapenvrouwtje Petra en mij) ook voor heel veel kopzorgen en slapeloze nachten geleid. Daar komt nog bij dat het waterpeil van het weiland en de omliggende weilanden de komende jaren ook nog verder wordt opgehoogd. Een beslissing van de provincie, die er moerasland van wil maken.

Een week of drie geleden is mijn spreekwoordelijke emmer overgelopen, en moest ik eerlijk zijn tegen mezelf en helaas een erg moeilijke beslissing nemen. Het houden van de schaapjes op deze manier en op dit stuk grond is niet meer te doen… Dit hardop uitspreken en het bespreken met alle betrokkenen, resulteerde in enorm veel traantjes…nog meer water…

We zijn naar de man gegaan, waar vijf van mijn schaapjes geboren zijn, en hebben hem bereid gevonden de schaapjes binnenkort op te halen. Hij gaat ze dan weiden op een stuk (hooggelegen) grond waar wij ze kunnen blijven verzorgen. Een hele omschakeling, maar wel de beste oplossing, want onze lieve schaapjes ruimen, nee dat is ook geen optie.

Hoewel ik ontzettend dankbaar ben voor deze oplossing, heb ik best moeite met deze verandering. Ik heb toch iets opgebouwd samen met mijn schaapjes op de knuffelweide, iets waar ik nu in deze vorm afscheid van moet nemen. Dat vind ik heel erg pijnlijk, maar voor altijd afscheid moeten nemen van mijn schapenkindjes zou helemaal rampzalig voor mij zijn. Jullie volgers weten hoe dierbaar ze zijn, alle zeven, met hun eigen karakters en eigenaardigheden.

Deze site blijft gewoon bestaan en de schaapjes blijven ook gewoon de kudde van de knuffelweide heten. Dit zijn even roerige tijden maar ik hoop snel weer leuke, grappige en positieve berichten en foto’s te kunnen delen met jullie.

Liefs van het schapenvrouwtje en haar schaapjes.

%d bloggers liken dit: