Paniek in de wei

Het schijnt zo te zijn dat moeders de verschillende huilgeluiden van hun kind kunnen herkennen. Nu heb ik geen kinderen dus daar kan ik niet over meepraten, maar het is wel zo dat ik aan de manier van het piepen van mijn hond hoor of hij zeurt, bang is of pijn heeft. En nu weet ik dat het blaten van mijn schaapjes ook niet altijd hetzelfde is.

Dinsdagavond ging ik na het eten zoals gewoonlijk naar de schaapjes toe. Het is dan natuurlijk al stikdonker dus ik draag een koplamp. Ik draag ook altijd een belletje. Ze horen me dus altijd aankomen. Blaten ze me normaal uitbundig tegemoet, deze avond hoorde ik paniek. Het geblaat was harder en indringender. Bovendien blaatten ze allebei door elkaar heen alsof ze me iets wilden vertellen. Dat bleek ook zo te zijn. Ik zag namelijk alleen de ogen van Floris oplichten in het donker en pas na wat rondschijnen die van Saartje, die in de wei aan de andere kant van de sloot bleek te staan, wat maar één ding kon betekenen, ze was erin gevallen. Ik deed het licht aan in de stal en maakte rechtsomkeert om mijn kleine schapenmeisje op te halen. Dat begrepen ze allebei natuurlijk niet. Ze zagen me de wei uitgaan en voelde zich blijkbaar verlaten, want ze begonnen alleen nog maar harder te blaten, maar ik moest wel. Ik moest helemaal terug lopen om aan de andere kant van de sloot te kunnen komen. Zodra ik de andere wei bereikt had, riep ik Saartje. Ze kwam al snel vanuit het donker naar me toegerend, blij dat ik er eindelijk was. Ik deed haar een lijntje om en samen wandelden we het hele stuk weer terug naar onze eigen wei. Floris hield het inmiddels niet meer. Met z’n tweetjes zijn ze toch een kudde en het is echt niet leuk om van elkaar gescheiden te zijn. Hij stond bij het hek te blaten als een idioot. Ze waren allebei heel blij om elkaar weer te zien, dat was wel duidelijk. Saartje had een zwarte buik en zwarte poten van de vieze sloot en de blubber was ook aangevroren, want het was die avond ook nog heel erg koud. Ik heb haar pootjes en buikje schoongewreven met een handdoek, heb ze allebei aan het hooi gezet en heb nog een poosje bij ze in de schuilstal gezeten om met ze te knuffelen. Toen ik naar huis wilde gaan, was vooral Floris het daar niet mee eens. Hij rende me achterna en was zelfs in staat om het hek aan de ingang van de wei eruit te beuken. Ik denk dat de hele situatie nogal indruk op hem had gemaakt. Hij is een paar dagen een beetje uit zijn doen geweest. Ik weet natuurlijk niet hoe Saartje precies in de sloot is beland, maar ik denk dat het niet snel weer zal gebeuren. Die nare ervaring zal ze nu wel vermijden.

 


2 reacties op ‘Paniek in de wei

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s