Hoe het begonnen is…

Dat ik gek ben op dieren weet bijna iedereen die me een beetje kent. Dieren brengen een lach op mijn gezicht, weten me te ontroeren, zorgen voor mijn ontspanning en leren mij intenser en bewuster te genieten van de mooie natuur om ons heen.

Als kind heb ik allerlei dieren gehad: konijnen, woestijnratjes, een tamme rat, parkieten, een hamster, een cavia en dan waren er nog dieren, die alleen in mijn toen al rijke fantasie bestonden. Dat waren een paard en een chimpansee. Ik wilde ook altijd graag een kat of een hond. Ik kreeg uiteindelijk twee katten, een hond was echt geen optie voor mijn ouders.

Toen ik zelfstandig ging wonen duurde het niet lang voor ik mijn eerste kooikerhondje Flynn in mijn armen sloot. Een jaar of drie later kwam daar mijn tweede kooikerhondje Hobey bij.

De katten leven niet meer en ook Flynn is helaas niet meer in leven. Hij is tot ons grote verdriet in september 2015 op tienjarige leeftijd overleden aan een spierziekte. Hobey is er gelukkig nog wel. Hij is nu zeven jaar oud. De leuke avonturen van Flynn en Hobey vind je hier: mijn kooikerhondjes en ik

Dieren heb ik dus altijd om mij heen gehad en omdat ik samen met mijn man aan het water woon, mag ik ook genieten van de vele watervogels zoals eenden, meerkoeten, futen en natuurlijk het zwanenkoppel dat op de plas woont en ieder jaar weer een prachtig nest voortbrengt. Ik voel me dus echt super bevoorrecht en realiseer me heel goed dat ik het getroffen heb met al die dieren om mij heen, maar wanneer en hoe is die liefde voor schaapjes nu eigenlijk ontstaan?

Het begon allemaal toen ik een oproepje las van iemand die op zoek was naar vrijwilligers voor het verzorgen van een kudde schapen, dat hier vlakbij (op loopafstand) op een schiereilandje staat. Deze schapen zijn van een boer en zij zorgen dat het gras op het schiereilandje kort gehouden wordt. Tweeëntwintig schapen waren het in totaal. Acht volwassen schapen met veertien lammeren. Toen ik dat oproepje las, hoefde ik er nog geen seconde over na te denken. Ik reageerde meteen en ik kreeg ook al vrij snel een reactie terug. Samen met nog vier anderen werden we de ‘schapenhoedsters’ van deze leuke kudde.

DSC_0077-1
Knuffelen met mijn verzorgschaapjes

We brengen een snackje voor ze mee, verschonen het water en het klinkt misschien een beetje gek, maar zelfs de schuilstal uitmesten geeft voldoening en als we dat allemaal hebben gedaan, is het natuurlijk tijd voor heel veel geknuffel, want o, o, er zitten me toch een stel knuffelkonten bij!

Het begon eigenlijk al heel snel te kriebelen. Ik beleefde zoveel plezier daar in de wei. Het is zo ontzettend leuk! Zo leuk, dat ik eigenlijk bedacht dat ik wel mijn eigen schaapjes zou willen houden. Daar kwam nog bij dat ik met één van de lammeren een band opbouwde. Ik noemde hem Vriendje en ik zag het eigenlijk helemaal niet zitten om Vriendje straks weer te zien vertrekken. Ik wist waar hij en de andere lammeren zouden eindigen, de slacht! Het liefst zou ik hem dus van de boer kopen en hem als mijn allereerste schaapje opnemen in mijn eigen kudde.

Ik begon veel over het schapenhouden te lezen op het internet en in de boeken die ik kocht, want er komt natuurlijk wel het één en ander bij kijken en wilde ik dat allemaal eigenlijk wel zo graag?

Het antwoord was natuurlijk een volmondig JA! en zo begon mijn avontuur als schapenvrouwtje.

Beleef je het allemaal met mij mee? Volg dit avontuur dan via Schapengeblaat (BLOG)

Liefs van het schapenvrouwtje en de schaapjes ‘beeeeheeee’