Het schapenparadijs

Waar schaapjes smullen van het groene gras, het lekkere hooi uit de ruif en de heerlijke mineralen uit de mineralen-emmers, waar ze iedere dag een traktatie krijgen van schapenmuesli en een worteltje, waar ze heerlijk kunnen luieren in de schaduw of in de zon, waar ze samen kunnen hollen en springen in de wei, waar ze vertroeteld worden door het vrouwtje, het baasje en hun vrienden en vriendinnen, waar ze regelmatig mogen genieten van een heerlijke borstelbeurt, waar ze verzorgd worden als ze een pijntje hebben en schoongemaakt worden als ze erg vies zijn, waar ze dankzij het baasje lekker kunnen slapen in een stalletje die ze beschermd tegen weer en wind. Dat is het schapenparadijs op de knuffelweide en wij zijn blij dat we er mogen wonen!

Werk aan onze stal

Dit weekend heeft ons baasje weer een hele hoop werk verricht, het vrouwtje trouwens ook, maar dat werk vond ik niet zo boeiend dus ik ben de hele tijd bij het baasje gebleven want wat hij deed vond ik toch echt wel veel interessanter! Ons baasje heeft altijd van die goede ideeën waar wij als schaapjes erg blij van worden. Deze keer was het weer een upgrade aan onze stal. We hebben deuren gekregen! Jawel, en niet zomaar deuren hoor, nee nee, hele bijzondere deuren, die ons in het najaar zullen beschermen tegen weer en wind. Een van de deuren is groot en kan helemaal dicht en de andere deur heeft het baasje van twee stukken gemaakt. Zo kan de bovenkant of de onderkant dicht. Stel dat het nu weer erg gaat sneeuwen, doet vrouwtje de grote deur en de bovenkant van de andere deur dicht. Zo kunnen wij nog steeds naar binnen en naar buiten lopen en liggen we lekker beschut. Ik vind het ge-wel-dig! Ik heb ook heel goed opgelet hoe het baasje het allemaal heeft gedaan, je weet immers maar nooit waar het goed voor is. Het was bovendien ook wel gezellig om weer eens met mannen onder elkaar te zijn en natuurlijk mocht ik als eerste de stal in toen het baasje klaar was.

 

Vrijheid blijheid….NOT

Het is alweer even geleden dat ik een bericht heb gezet op schapengeblaat. Dit komt vooral omdat er de afgelopen maand verschillende dingen gebeurd zijn rondom de schapen waardoor de frustratie zo hoog op liep dat ik zelfs overwogen heb ze weg te doen. Uiteindelijk heb ik besloten dat niet te doen, omdat Floris dan direct naar de slacht zou gaan en mijn meisjes uiteindelijk ook, en daarvoor hou ik veel te veel van ze. Het zijn mijn schapenkindjes en ik kan het niet over mijn hart verkrijgen ze dat aan te doen. Als ze op een gegeven moment ziek worden of zo oud dat hun leven niet meer comfortabel is, laat ik ze euthaniseren, zoals ik dat vorig jaar ook met Suzie heb laten doen. ALS ze dus ooit weg moeten, dan probeer ik een plek voor ze te zoeken bij iemand zoals ik, die net zoveel van ze zal houden als ik en ze een zelfde leven en waardig einde wil geven als ik. Maar goed….jullie zullen je wel afvragen waarom ik überhaupt zulke gedachten heb. Het is allemaal begonnen toen ik op een goede dag zo vriendelijk was wilgentakjes te plukken van de bomen die buiten de knuffelweide staan. Wilgentakjes zijn een ware traktaties voor mijn schaapjes, ze zijn er allemaal wild op, maar vooral Floris. Hij en Saartje kregen ze als lammetjes geregeld van mij toen ze nog samen bij Dick en Christien stonden. Dan wandelde ik met ze over het talud en plukte takjes voor ze. Ik had ze dus allemaal al een lekker takje gegeven, maar Floris bleef maar om me heen draaien met zijn neus in de lucht. Hij lustte er duidelijk nog wel één en toen gebeurde het…ik pakte mijn emmer en een knipschaar en zei tegen Floris dat ik nog wel even wat takjes zou gaan knippen. Ik verliet het stuk waar ze stonden en deed het hek achter me dicht. Floris is naast eigenwijs ook enorm slim. Ik zeg ook altijd: die moet je wereldvreemd houden. Helaas dacht ik daar op dat moment niet aan. Hij had meteen door wat ik ging doen en in plaats van geduldig te wachten tot ik terug was met een emmer vol lekkers, sprong hij met zijn dikke billen over het gaas heen en kwam me achterna. Hij werd direct gevolgd door Donna en Soof. Ik bracht ze weer terug toen nog denkende dat het bij die keer zou blijven, maar nee, ze deden het weer dus ik zette overal pallets voor om ze in ieder geval op dat moment binnen te houden want ik wist zo één twee drie ook niet wat ik anders moest doen.

Toen ik de volgende dag terug kwam, zakte de moed me in de schoenen want we hadden de poppen aan het dansen. Dit was leuk! Dit was vrijheid! En als we dit hier kunnen dan kunnen we dat ook daar. Verhip! We kunnen het overal! Schaapjes blij, schapenvrouwtje in tranen want het ging van kwaad tot erger. Ik kon ze niet meer op de stukken houden die ik voor ze open had gezet en ik moest er dus ook meteen voor zorgen dat er snel een oplossing kwam voor het gaas bij de hoofdingang, want je moest er toch niet aan denken dat de schaapjes daar ook overheen zouden springen als ik weg was en dan vrolijk de dijk op zouden wandelen met alle gevolgen van dien. Toen kwamen de pleisters. Als we boven het gaas nu een ijzerdraad spannen, dan is het wat hoger, dat houdt ze wel tegen. Maar dat deed het niet. Floris sprong er nog steeds overheen en het ijzerdraad knapte en omdat de kleintjes er niet overheen konden of durfden te springen, zochten zij een andere weg en duwde het gaas langs de zijkanten van de sloten opzij om er dan maar omheen te lopen samen met Saartje want dat is zo’n slome, die springt ook niet. Ach, dat aan de zijkanten konden we wel gemakkelijk oplossen, maar wat verder. Een collega van mij kwam met een goed idee. Lange plastic paaltjes naast de houten palen en daar dan oranje draden boven spannen. We probeerden het uit en even leek het te werken, tot Soof het in haar bol kreeg, ze sprong onder het draad en over het gaas heen. Floris wilde ook dus die deed ook een poging. Hij sprong dwars door het gaas heen en brak daarmee zelfs één van de houten palen aan de onderkant af. Ik was ten einde raad! Zag alles wat we gecreëerd hadden de afgelopen jaren voor mijn ogen vernield worden en ze kunnen er niets aan doen, het zijn eigenwijze rotzakken met een eigen wil, maar ik was zo boos op ze dat ik geen zin meer had in enige interactie met ze en ik ben dan ook meteen naar huis ben gegaan. Ik zag het echt niet meer zitten. Het land is groot, 6000 m2 groot, en is helemaal afgezet met palen en gaas om het in stukken op te delen. Daar heeft vooral mijn man heel veel tijd en energie in gestoken om nog maar niet te spreken over de kosten die we daarvoor hebben gemaakt. Om nu alle palen en de meters gaas weg te moeten halen, nieuwe hogere palen en hoger gaas in de plaats te zetten zonder de garantie te hebben dat de schaapjes niets nieuws gaan verzinnen, zoals bijvoorbeeld slootje springen, was geen optie. Schrikdraad was ook geen optie, er is geen elektriciteit en een andere manier brengt ook weer een grote kostenpost met zich mee. Het moet wel leuk blijven, vooral als het land niet van jezelf is en ik heb voor het geld in mijn schapenspaarpot al een andere bestemming, omdat ik dit jaar ook graag stalplanken in de schuilstal wil hebben in plaats van de pallets die er nu in zitten en die al aan het doorzakken zijn, en een staldeur wil hebben voor als het in het najaar weer zo gaat sneeuwen. Daarnaast moeten we straks sowieso weer de standaard voorbereidingen treffen voor het najaar zoals de houtsnippers rondom de stal zodat ze altijd droog kunnen staan. Al met al had ik ineens behoorlijk wat zorgen en kon ik het allemaal even niet meer goed overzien. Uiteindelijk hebben we besloten alle stukken open te gooien en alleen maatregelen te treffen voor de hoofdingang van de wei. Geen stukken meer, maar één hele grote wei. Hiermee zou het springen van de schapen over het gaas opgelost moeten zijn en dat klopte, maar dit alles zet je wel aan het denken. Het is echt niet altijd rozengeur en maneschijn en het blijft vervelend de schaapjes niet aan huis te hebben zodat je dingen goed kunt oplossen en beter een oogje in het zeil kan houden. Voor nu lijkt de rust in ieder geval wedergekeerd, maar met dit warme weer zijn de schapen sowieso niet zo actief, ze zoeken het liefst de schaduw op en ik heb dan ook verschillende plekken voor ze gemaakt waar ze nu kunnen liggen.

Vorige week was er nog wel een akkefietje toen ik op een avond met mijn vriendin Rianne naar de wei ging. We hoorden één van de schapen blaten die duidelijk in nood was. Het was Saartje. Ze lag in de sloot en had geen kracht om er zelf uit te komen. Hoppa, daar ging het schapenvrouwtje. Laarzen uit en de gore sloot in waar ik tot diep in de blubber zakte en tot aan mijn bovenbenen in het water stond. Ik tilde Saartje aan haar achterpoten omhoog en mijn vriendin Rianne hielp haar aan de voorkant een beetje mee waarna ze er gelukkig uit kon komen. Daarna kreeg Saartje van mij een douche om haar weer schoon te maken. Hoewel het slechter af had kunnen lopen, konden we er achteraf wel enorm om lachen, we stonken echt een uur in de wind naar bagger! Saartje had overigens niet gesprongen hoor, ze ligt vaak aan de slootkant in de schaduw van het riet en is er vermoedelijk per ongeluk ingerold of ingevallen.

Binnenkort is het vakantie en moet ik mijn lieve schaapjes een paar weken missen. Door omstandigheden kan Rianne de schaapjes deze keer niet alleen verzorgen. Onze vrienden Hennie en Eugene zullen daarom op ze passen en ik heb er alle vertrouwen in dat dat helemaal goed komt. Ze zijn al een paar keer met me mee geweest om nader kennis te maken en ze hebben het ook al een keertje alleen gedaan toen ik een weekend weg was. Het is altijd even afwachten hoe Floris op nieuwe mensen reageert. Hennie werd meteen verliefd op Floris en die liefde was wederzijds en ook Eugene werd eigenlijk vrijwel meteen door hem goedgekeurd, dikke mik dus! Ik kan met een gerust hart op vakantie. Tot gauw!

Mia, de allerdapperste

Van de week kwam het vrouwtje weer eens samen met de twee hondjes naar de wei. Dat moesten we met z’n allen eerst eens even van een afstandje bekijken. Het zwarte hondje Lana was heel erg gegroeid. De vorige keer toen ze er was, was ze nog maar heel klein. Ik weet nog dat we toen allemaal kusjes van haar kregen. Ik was toen ook nog een stuk kleiner, maar ik was niet bang voor haar en nu ze groot is ben ik ook niet bang. Ik vind haar best leuk, ze lijkt op mijn vriendinnetje Chrisje. Ze is net zo zwart. Ze moet alleen niet zo druk doen want dan word ik dat ook. Ik ben ook niet bang voor Hobey hoor, ook al doet hij altijd een beetje lelijk tegen ons, blaffen en sneppen. Volgens mij doet hij dat alleen maar om te verbloemen dat hij eigenlijk een schijterd is. Ik denk dat hij heel hard wegrent als er geen hek tussen ons in staat. Lana en ik hebben in ieder geval even met elkaar gecommuniceerd, ik op mijn manier en zij op die van haar. Wij kunnen wel aan elkaar wennen. Eigenlijk vind ik dat ik de leider van de kudde moet worden, want ik was de allerdapperste, de anderen durfden helemaal niet zo dichtbij te komen als ik, zelfs Floris niet.

Veel gras, zweet en steekbeesten

Juni, het gras groeit gestaag, wij doen hard ons best hoor, maar wij kunnen het toch niet bijhouden nu dus heeft het vrouwtje ons maar geholpen en een paar stukken gegraasd met dat rode ding. Wij vinden het wel leuk hoor want dan staan wij lekker te grazen aan de ene kant van het hek en zij aan de andere kant. Ze heeft dan van die doppen in haar oren waar muziek uitkomt. Dan zingt ze heel hard mee, maar ja, daar horen we bijna niets van met dat lawaaiige apparaat van haar, misschien maar goed ook.

We zijn blij dat onze jasjes uit zijn, maar zelfs zonder die jasjes zweten wij ons kapot. Het is ook best benauwd waardoor we soms als hondjes hijgen (zegt het vrouwtje) en dan zijn er nog van die steekbeesten die ons vooral ’s avonds lopen te vervelen. Vrouwtje heeft er ook last van. Daarom draagt ze altijd een lange broek en meestal een trui met lange mouwen. Van die warmte wordt je wel een beetje slaperig, dus als vrouwtje bij ons in de wei is doen we soms een dutje bij haar op het kleedje. Dat is fijn, want vrouwtje jaagt dan de steekbeesten weg.

Een paar weken geleden kregen we bezoek van een nieuw mens. Dat vinden we altijd leuk, maar Floris kan soms heel onbeleefd zijn als hij iemand niet zo leuk vind. Meestal is dat als er een manmens komt. Wij schamen ons dan rot als dames, maar we kunnen er weinig aan doen. Floris is nu eenmaal zo. Hij wil de belangrijkste man in de wei zijn, iets met ego en zo. Deze keer was het echter een vrouwmens en ze was heel lief.

Natuurlijk moet Floris dan meteen weer alle aandacht hebben, hij kan zich zo enorm aanstellen.

Nu wij weer even zonder onze dikke jasjes zijn, kunnen wij weer extra genieten van onze borstelbeurten. Het is zo fijn om nu geborsteld te worden met al dat gezweet dat we soms gewoon niet kunnen wachten. Dan proberen we het zelf alvast, maar dat gaat natuurlijk niet.

Zo, we zijn weer even bijgekletst. Hieronder nog een filmpje van vrouwtje met die witte doppen in haar oren en Chrisje.

Tot blaat allemaal!